مدیریت | عضویت امروز: ۱۳۹۹ دوشنبه ۲۸ مهر
نشست هنرمتعالی

  



مشروح اخــــبار
ارسال به دوستان  نسخه چاپی
 چرا تصویر سینمای ایران از دینداری فقط مخصوص طبقات فرودست است
چرا سینما در هر جای جهان کمتر توجهی به تصویر کردن بخش ظاهری دین دارد .جهان را فعلا نمیشود بحث کرد ، ایران را بیشتر منظور است چرا تمایلاتش بیشتر به بعد درونی و غیرپیدای دین است

 چرا سینما در هر جای جهان کمتر توجهی به تصویر کردن بخش ظاهری دین دارد .جهان را فعلا نمیشود بحث کرد ، ایران را بیشتر منظور است چرا تمایلاتش بیشتر به بعد درونی و غیرپیدای دین است . چرا کمتر در قالب کاراکترهای سینما چهره فردی دیندار را میبینیم . چرا در کمتر فیلمی ایرانی فردی نماز میخواند و قران دست میگیرد . در این میان فیلمهای مجید مجیدی و صحنه زیبای نماز خواندن بازیگرش جلوی در یکی از خانه های شمال شهر را فاکتور بگیرید . مگر نه اینکه میشود در باور و جا انداختن خوبی خیلی از شخصیتها از این راه سریعتر به خیلی چیزها رسید و تا حدودی میانبر زد . چرا نباید تصویری از شخصی نماز خوان و یا کسی که قرآن و نهج البلاغه میخواند در فیلمهای که عمده شخصیتهایش را افراد بالا شهری تشکیل میدهند نمایش داده شود . مگر این قرآن و یا ان نماز برای انها نیست . مگر نماز و قرآن و دعا فقط مخصوص طبقات پایین است ؟ . چرا تصویر ما از یک فرد معتقد مثلا در فیلمی مثل جدایی نادر از سیمین فردی فرودست است ؟ چرا صحنه ای از اعتقادات دیگر شخصیتهای فیلم نمبینیم . چرا قدرتمندان مالی در فیلمها از دین ظاهری بهره ای نمیبرند . آیا این عدم تصویر کردن مربوط به بیگانگی سینماگران با این ابعاد حکایت میکند ؟ چرا کمتر فیلمی در این سالها را دیده ایم که این شکل از آداب دینی را نمایش دهد ؟ آیا ترسی به نام انگ سهل بودن موجب است . چرا تصویر ارکان ظاهری دین فقط مربوط میشود به افراد فرودست . رابطه ی تنگدستی و فقر با دینداری تصویر بدی است که سینما خیلی به ان تمایل نشان داده چنانکه شاید اگر در این روزها اگر محمد رضا گلزار یا امین حیایی یا دیگر شخصیتهایی با دین ظاهری را در فیلمی ببینیم به آن بخندیم یا آنرا پس بزنیم که این چه ... . مردم فیلمی را میبینند و به سرعت مقایسه میکنند . در این میان اگر سهم دینداری ظاهری کم باشد خب همراهش بیگانگی هم تاثیر اولیه ای است که اجرایی میشود . چرا کمتر کسی را میبینیم که در فیلمی صبح را با صدای اذان بیدار شود . مخصوصا این سالهای سینمای ایران . چه رسمی است که به من چه که دیگری چه میکند رو به معنی اینکه خودم هم در بیانش بسیاری درستی هم باید کوتاه بیایم تعبیر میکنیم . درست است به من چه که دیگه ولی مگر امر به معروف بد است ؟ . یک سوال کمی حساستر و شاید اعتراض برانگیز تر چرا خود سینماگران به بحثهای ظاهری دین اینطور که معلوم است و دیده میشود کمتر تمایل و نشانی دارند . همیشه دنبال این چنین کاراکترهایی با ابعادی این چنین بودیم ولی تعداد موارد پیدا شده بعد از جستجوی ما خیلی کم است . درست است هر کس دینش و دینداریش به خودش مربوط است ولی مگر نه اینکه در حرف پابندی و اعتقادمان را به خیلی چیزها بیان میکنیم ولی چرا ظاهر این بخش بسیار خفیف است و اندک ؟ چرا در سریالهای رمضانی غالبا افرادی متدین با تمام خصوصیات این افراد میبنیم . حال آنکه تصویر واقعی افراد که تصویرگر این کاراکترها هستند فاصله بسیاری با این شخصیتها و آن اعتقادت دارند و تا حدودی گمراه کننده و تا حدودی برهم زننده ارامش فکری حاصل از همه آن تصویرهادر مخاطب است . برای کمتر فیلمی در این روزها اتفاقی همچون آنچه برای طلا و مس رخ داده است . میشود گفت صدا و سیما تمام ماه رمضان تبلیغش را کرد تا عید فطر نمایشش دهد . از بحثهای کارشناسی و از زوایای مختلف بررسی اش کرد . چون یگانه فیلم اینروزهای سینما با این قابلیتهای گفته شده است . خلاصه اینکه امید است تعداد فیلمهای که تصویرگر آدمهای با درصد بالایی از جامعه است بیشتر شاخته و پخش شود . مردم خیلی دقیق میبینند و تاثیر میگیرند.

نقل از کافه سینما

تاريخ: ۱۳۹۰/۷/۵

کلیه حقوق سایت متعلق به هنر متعالی می باشد.
کپی برداری از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع است.